Overprikkeld…

(…) Hijzelf trok zich geregeld terug op eenzame plaatsen om er te bidden. (Lucas5:16)

Overprikkeld. Ik hoor onze kinderen er wel eens over. Overprikkelde kinderen in de klas of thuis. Ik kende het niet. Er waren vroeger ook wel kinderen die ‘druk’ waren, maar veel meer was het niet. Tegenwoordig heet dat blijkbaar overprikkeld zijn.

Eerlijk gezegd kon ik me er niet zoveel bij voorstellen. Tot kort geleden. Een logeerpartij(tje) van kleinkinderen hebben mijn ogen geopend. Niet dat zij ADHD’ers zijn. Zeker niet. Ze zijn gewoon kinderen die genieten van het logeren bij oma en opa. Zij zijn zichzelf en gunnen ons een kijkje in wie ze zijn. Het probleem zit bij mij. Oma is ouder geworden! Oma heeft het niet meer ‘in de benen’…! En net als oma gewend is… gaan ze weer weg.

Oma overprikkeld. Wat een ervaring! Mijn hoofd raakte vol, oververhit zelfs. Prikkels die ik niet gewend was, vlogen me om de oren en dus… ff tot tien tellen, even een stapje terug doen, op het ‘balkon’ een frisse teug zuurstof nemen, zodat we er weer tegen kunnen.

Het is stil na een logeerpartij. De laatste getuigen liggen in hoekjes te wachten om ook opgeruimd te worden. Ik mis de logeetjes. Zo gaat het. De normale werkzaamheden krijgen nu weer een kans en dat is ook goed.

Ik moet ineens aan Jezus denken. Zou Hij ook wel eens ‘overprikkeld’ zijn geweest? Soms denk ik van wel. Regelmatig lees ik in de Evangeliën dat Jezus zich afzonderde. Dan ging Hij de berg op, of zocht een eenzame plaats. Even op adem komen en in alle stilte tijd te reserveren om met zijn hemelse Vader te praten. Hij liet de mensen even voor wat ze waren en koos er bewust voor om tot zichzelf te komen en kracht te krijgen, zodat Hij er weer tegen aan kon. Het verdriet van de gebroken wereld werd Hem dan vast te veel. Al die zieken, het verdriet, de zorgen… om overprikkeld van te raken.

De vakantie staat voor de deur. We gaan er massaal even tussen uit om weer uitgerust en opgeladen terug te komen. De dagelijkse prikkels maken plaats voor vakantie prikkels. Want zeg nou zelf…, voor je echt weg bent en los bent van de dagelijkse sleur, gaan er wat dagen voorbij.

Vakantie! Tijd om met Jezus de berg op te gaan? Ik denk dat het goed zal bevallen.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.