Vriendin van God… dat lijkt me wel wat!!

Je hebt soms verhalen waar je zo lekker op kan kauwen. Dat overkwam me toen ik me voorbereidde op een preek. Ik belandde bij Abraham. God riep Abraham en Abraham ging! Tenminste, zo heb ik het geleerd en altijd begrepen.

Ik vind dat nogal wat. Ik ben op dit moment niet veel jonger dan Abraham toen was. Stel dat God mij zou roepen! Zou ik dan ook mijn boeltje pakken om op weg te gaan? Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken! Was ik maar zo als Abraham. Maar ik ben Abraham niet, ik ben niet zo sterk als hij! Hij ging zonder te mopperen op stap, want over mopperen lees ik niets.

Eerlijk gezegd heb ik Abraham op een voetstuk gezet. Hij gehoorzaamde God zonder vragen te stellen en zonder te mopperen. Ja toch…? Maar toen ik verder las, ontdekte ik dat Abraham eigenlijk net zo veel moeite had om uit zijn vertrouwde, veilige omgeving te stappen, als ik. Eigenlijk was hij dus gewoon een mens zoals jij en ik.

Abraham gehoorzaamde God, maar verliet niet zijn familie, zoals de Heer hem had gezegd. De stad, de welvaart en de veiligheid die een stad met zich mee bracht, liet hij achter. Hij ging inderdaad op weg naar het land waarvan hij niet eens wist waar het lag!  Hij gehoorzaamde de Heer dus gedeeltelijk. Als oudste uit het gezin droeg hij de verantwoording voor zijn vader en Lot, de zoon van zijn gestorven broer. Zij woonden bij hem. Hij kon hen toch niet ‘in de steek’ laten?

Een beetje schipperen kon vast geen kwaad.

En zo ging Abraham op reis! Hij pakte zijn hebben en houden bij elkaar en nam zijn vader en zijn neef mee. De reis met de onbekende God bleef echter steken in een plaats verderop. En daar stopte ook het contact met die God. Er kwamen wel zegeningen en de belofte dat de Heer hem rijk zou maken werden aardig vervuld, maar het persoonlijke contact was er niet meer.

Abraham miste dat contact vast, want op een gegeven moment zocht hij zijn ‘boeltje’ toch weer bij elkaar en trok weer verder. Dit keer alleen met zijn neef Lot. Ik vermoed dat de beloftes van de Heer hem over de streep hadden getrokken. Een eigen land, naamsbekendheid en eigen volk (en dus de zo lang verlangde zoon) is ten slotte niet niks.

Toen hij voet in Kanaän zette, hoorde hij gelukkig weer de stem van de Heer. Alle ‘ruis’ in de relatie met God was opgeruimd. Abraham had laten zien dat hij er ‘echt voor wilde gaan’.

Later, op de momenten dat Abraham toch weer zijn eigen weg ging, kwamen die stille momenten weer terug. God verliet hem dan niet, zegende hem zelfs, maar sprak niet met hem. De Heer ‘negeerde’ hem als het ware op die momenten.

Ik ken die periodes van ‘negeren’ ook. Meestal moet ik dan puin opruimen om Hem weer te kunnen horen. Ik ken ook periodes van ‘negeren’ die mensen mij aan doen. Daar kan ik echt helemaal niets mee! Ik haat die stiltes. Praat tegen me! Zeg wat fout is gegaan, zodat ik er wat aan kan doen! Maar als de ander niet mee helpt om het puin op te ruimen, dan weet ik het ook niet meer. Hoe anders is dat met de Heer! Hij reikt altijd de helpende hand!

Al doende leert men en zo werd de onbekende God stapje voor stapje een bekende en betrouwbare God voor Abraham! In Jesaja 41:8 wordt hij zelfs de vriend van God genoemd.

Vriend/vriendin van God!! Daar heb ik wel oren naar, zelfs als ik er een aantal lastige lessen voor moet volgen…

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.