Eucharisteo…

Een vriendin adviseerde mij het boek ‘Duizendmaal dank’ van Ann Voskamp. Omdat haar adviezen meestal ‘een schot in de roos’ zijn, heb ik het boek aangeschaft. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het een paar keer terzijde heb geschoven. Niet omdat het geen goed boek is, maar omdat ik zo nu en dan even op adem moest komen om het geschrevene te verwerken. En dat begon al meteen…

Zonder enige waarschuwing vooraf, beschrijft de schrijfster het ongeluk en het overlijden van haar jongere zusje Aimée (slechts 2 jaar oud). En of dat al niet genoeg is, volgt er al snel nog een sterfgeval. Voor haar zaten daar vast enige jaren tussen maar voor mij als lezer kwam het eerlijk gezegd nog al rauw op mijn dak. En ik vroeg me af wat er nog meer zou komen.

Uit ervaring weet ik dat als je niet verder leest, je ook niet weet hoe het afloopt. De titel trok mij na een paar dagen over de streep! Als je na zoveel verdriet toch zo’n mooie titel voor je boek kiest, dan moet je er op één of andere manier uit zijn gekomen en misschien wel antwoorden hebben gevonden op alle levensvragen die bij zulke tragedies bij je op komen.

Na wat ditjes en datjes (het boek is opgebouwd uit aantekeningen van de schrijfster) kwam ik bij het gedeelte waar de schrijfster hoort dat zij een ongeneeslijke vorm van borstkanker heeft. Opnieuw een (lees)pauze voor mij. Zou ik ‘duizendmaal dank’ kunnen zeggen als ik zo’n bericht zou krijgen? Ik houd mijn overpeinzingen hierover voor mezelf en nodig je uit om daar voor jezelf een antwoord op te geven of in ieder geval… proberen te geven!

Ann Voskamp deelt met ons vervolgens heel eerlijk, hoe zij na deze moeilijke boodschap verder is gegaan. Ze maakte al denkend een lijstje van wat ze allemaal nooit zou zien of mee zou kunnen maken. Ze zou daar zeker geen tijd meer voor krijgen. Maar ja… wat is tijd… en waarvoor zou ze nog wel tijd hebben? Wat deed Jezus in de laatste uren voor zijn dood? ‘Hij nam een brood…, sprak de dankzegging er over uit, brak het en gaf het zijn vrienden…’ (Luc.22:19).

Dankzegging! Eucharisteo!!

Vol bewondering, maar ook nieuwsgierig las ik hoe Ann oude boeken uit de boekenkast pakt en het Griekse woord ‘eucharisteo’ op zoekt. Ze ontdekt dat dankzegging uit ‘charis’ (genade) en chara (vreugde) bestaat. Ze spit verder, denkt na over deze twee woorden die duidelijk met ‘dankzegging’ te maken hebben en ontdekt dat vreugde, blijdschap, dankzegging en de verwondering over dit alles in het ‘nu’ en dus vlak voor je neus ligt!

Eucharisteo!! Het is mooi om haar steeds weer dit pas ontdekte woord voor zich uit horen prevelen. Eucharisteo! Dankzegging! Dank zeggen, als antwoord op… Gods genade! Danken, zoals Paulus dat ook schrijft…, ‘in alles en onder alle omstandigheden’.

Maar hoe breng je dit in praktijk? Ik begon nieuwsgierig aan hoofdstuk drie, dat de titel draagt ‘een eerste vliegpoging’. Geen theorie meer over ‘eucharisteo’, maar daadwerkelijk dankbaar zijn voor en in… alles.

‘Tel uw zegeningen één voor één, tel ze en vergeet er geen’. Zou Johan de Heer het geheim van eucharisteo ook hebben ontdekt? Terwijl ik dit schrijf luister ik naar Kinga Bán. Ook moet ik denken aan het boekje ‘een pad door lijden’ van Elisabeth Eliott en aan Joni Eareckson Tada. Vrouwen, die door het lijden heen ook tot dankbaarheid zijn gekomen. Sterke vrouwen waar ik respect voor heb, die recht van spreken hebben en die mij door hun verhaal te delen, bemoedigen, troosten en hoop geven om door te gaan en ook de eucharisteo in praktijk te brengen.

De lijst van ‘dingen die ze nooit zal kunnen doen’ maakt plaats voor een lijst van geschenken die al ontvangen zijn! Zou ze kunnen komen tot ‘duizend dingen die haar dierbaar zijn, duizend zegeningen’? Ze begint voortvarend en komt zo tot haar ‘eerste vliegoefening’. Het bezig zijn met deze lijst zou haar uiteindelijk op grote hoogte brengen!

Haar eerste drie ‘al ontvangen geschenken’ zijn hele gewone dagelijks dingen. Dingen waar je normaal gesproken aan voorbij gaat. Zij ontdekt dat het juist deze kleine dingen zijn, die je blij en inderdaad dankbaar (kunnen) maken. Ze noemt de ochtendschaduw over de oude vloer, een dikke laag jam op beschuit en de roep van de blauwe ekster uit de hoge spar.

Opnieuw legde ik het boek weg. Moet je daar dankbaar voor zijn? Kan ik om die gewone dingen dankbaar zijn? Ik keek om me heen. Het was het weekend van Moederdag en ik paste op twee kleinkinderen. Ze zaten gezellig voor hun moeder en voor oma te knutselen. Ik genoot van het vreedzame tafereeltje.

Mijn eerste ‘al ontvangen geschenk’! op mijn lijstje van duizendmaal dank was een feit!

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.