God op zolder…?

Zondagmiddag. De zomervakantie is bijna voorbij. De hitte heeft mij gevloerd, maar de koelte daarna doet mij gelukkig weer wat bijkomen. Helaas gaan we binnenkort weer naar huis. Wat doe je dan nog op zo’n laatste zondagmiddag…?

Omdat ik ’s morgens met onze kleinzoon Jacco bij de kindernevendienst ben geweest, kan ik niet terug denken aan de preek van vanmorgen. Het zondagschoolverhaal over Daniël in de leeuwenkuil geeft me ook geen extra ‘kauwstof’ en omdat ik samen met Jacco het werkje heb gekleurd, geknipt en geplakt hoef ik me daar ook niet meer mee bezig te houden.
Maar gelukkig is er internet! Ik zoek de website van onze thuisgemeente en zie dat de preek er al op is gezet. Fijn! Een vriendin heeft gepreekt! Ik ga er even lekker voor zitten en nieuwsgierig luister ik naar haar overdenking.

Ze valt meteen met de deur in huis en geeft de opdracht om één of twee dingen die tijdens de hele dienst opvallen thuis nog eens ‘door te kauwen’. Voor mij is dat dus alleen de preek! Niet erg, want haar kennende, zullen er vast wel meerdere dingen zijn die mij zullen raken.

Allereerst haar opmerking dat bij de geloofsgetuigen in Hebreeën 11, niet de mindere kant van Mozes wordt genoemd. Mozes had, zoals we uit Exodus weten, een Egyptenaar dood geslagen. Dat deed hij uit pure frustratie en uit pure ongetemde woede. Maar dáár lees je in Hebreeën eigenlijk niets over terug! God had uit liefde en uit genade gedaan wat Hij belooft: Hij wist onze verkeerde daden uit, Hij kijkt er niet meer naar om! Hij zet daar, zoals Corrie ten Boom zo mooi kon zeggen, een bordje neer met ‘verboden te vissen’.

Als God dát uit liefde voor mij doet, waarom heb ik daar dan zelf soms zo’n moeite mee? Waarom onthoud ik vaak alleen de negatieve dingen en trek ik nog regelmatig ‘oude koeien uit de sloot’? Ik kom er al snel achter dat ik voor dat negatieve denken een groot aantal excuses heb: Ik was toen erg gekwetst! Het deed en doet nog steeds pijn! Ik voelde me persoonlijk aangevallen, enzovoort enzovoort…

Hmmm….Zeker een ‘dingetje’ waar ik nog aan kan werken!

Een tweede punt waar ik verder op door wil ‘kauwen’ is haar opmerking: ‘Stop God niet op zolder. Als de eerste liefde voorbij is en de gewone dingen van het leven weer alle aandacht krijgen, belandt God vaak op zolder tussen het oude meubilair. Hij mag er alleen af en toe van afkomen als er problemen zijn die ‘opgelost’ moeten worden.’

Dat is wel erg kort door de bocht! Maar tegelijkertijd kan ik mij er ook wel iets bij voorstellen. De drukte van het leven kan me soms zo opslokken, dat ik de Heer steeds weer op zij schuif en Hem niet in mijn dagelijks leven betrek.

‘Maar…,’ zegt de Heer, ‘Zo zijn wij niet getrouwd!’

Na mijn eerste schrik dat God eigenlijk ook regelmatig op mijn zolder verblijft en dat mijn eerste liefde soms ook afgekoeld lijkt, komt de vraag naar boven hoe ik die dan weer terug kan krijgen. Als God inderdaad op zolder is beland, hoe krijg ik Hem daar dan weer van af? Ik herinner mij nog heel goed het moment dat ik voor het eerst Zijn liefde voor mij voelde. Dat kwam door het lezen in de Bijbel! Zo leerde ik Hem steeds beter kennen. Komt het gemis van de eerste liefde omdat ik de laatste tijd minder in de Bijbel lees? Is dát het euvel?

Ik kom tot de conclusie dat het gevaar dat God op zolder belandt, best wel groot is als je steeds gemakkelijker met Hem omgaat. Dan wordt Hij, zonder dat je er erg in hebt, net als meubilair dat je niet meer gebruikt, overbodig.

Een tweede ‘dingetje’ waar ik toch zeker serieus naar moet kijken!

Bedankt Hermien. Jouw opdracht om op minimaal één aanraking uit de dienst verder te kauwen, heeft mij nu al geholpen om met een hernieuwde blik naar mijn relatie met God te kijken!

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.