De derde (en vierde) Adventsweek

Johannes en Jezus ‘ontmoeten’ elkaar (Lucas 1:39-42)

Afgelopen zondag is de derde Adventskaars aangestoken en aanstaande zondag zal de vierde door een van de kinderen worden aangestoken. De tijd gaat snel, zo snel dat ik eigenlijk achter de feiten aanloop. Maar dat houdt niet in, dat ik me niet voorbereid op het kerstfeest. Hoe zou ik kunnen?… Zonder Kerstfeest is er geen Paasfeest, geen Hemelvaart en geen Pinksterfeest.
Het is niet voor niets dat God heeft gezegd dat we de feestdagen niet mogen overslaan. ‘vier uw vierdagen…’ (Nahum2:1). De kans is anders erg groot dat we ze helemaal niet meer gaan vieren en langzaam maar zeker van ‘God los’ komen.

We hebben de eerste Adventsweek gelezen dat Elisabeth, hoewel ze al aardig op leeftijd was, toch nog een zoon zou krijgen. Elisabeth was blij verrast en genoot in alle stilte. Althans daar ga ik van uit. Er staat namelijk dat Elisabeth de eerste vijf maanden van haar zwangerschap in afzondering doorbracht. Schaamde ze zich? Was ze bang voor ‘roddelpraat’? Mensen kunnen hard oordelen, ook toen…

De tweede Adventsweek vertelde over de zwangerschap van Maria. Maria hoorde van de engel dat Elisabeth, haar nicht, ook zwanger was en dus reisde zij naar het huis van Elisabeth. Ging Maria uit schaamte weg uit haar dorp? Wilde zij ook de roddelpers ontlopen? Er staat namelijk dat zij ‘in grote haast’ naar haar nicht ging.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Er gebeurde heel wat in beide levens. Mooie… maar ook, menselijke gesproken, onmogelijke dingen. Maar ach, tenslotte is, zoals de engel tegen Maria zei, …voor God niets onmogelijk. Beide vrouwen ondergingen haast en wellicht schijnbaar gelaten, hun lot. Elisabeth had de hoop opgegeven om onder de ‘gezegende’ vrouwen (dat is: moeder van de Messias worden) te vallen. Maria had er vast nog niet echt bij stil gestaan dat zij een kans maakte om de ‘gezegende onder de vrouwen’ te worden. Beiden genoten vast van hun uitzonderlijke en gezegende positie! Tenminste… ik denk dat ik dat zou doen.

Als Maria bij Elisabeth aanklopt, gebeurt er nog een derde wonder. Het kindje in de baarmoeder van Elisabeth springt op. Ik kan me zo voorstellen, dat Elisabeth vol liefde haar hand op haar buik heeft gelegd. Johannes (de Doper zoals we dit kindje later zullen kennen) herkent de Messias, die in Maria groeit.

Onwaarschijnlijk! Hoe kan je dit geloven! Dit zijn drie onmogelijke, niet-wetenschappelijk bewezen zaken. Hoe zegt de schrijver van de Hebreeënbrief dat ook alweer? Geloof viert de werkelijkheid van wat wordt gehoopt, is het bewijs van gebeurtenissen die niet waarneembaar zijn.(Nab)

En zo is het! Dit kan niemand mij afpakken! Daarom vier ik de hoogtijdagen die ik aan het begin heb genoemd!

Gezegende Kerstdagen!

Dit bericht is geplaatst in Advent. Bookmark de permalink.