Eerste Adventsweek (2)

Een tijd om stil te worden! Lucas 1:5-25
Zacharias weet alles van… stilvallen. Hij viel stil, na de boodschap van de engel dat hij en zijn vrouw tòch nog een zoon zouden krijgen! Om inderdaad… sprakeloos van te worden!

Maar dat was niet de reden van zijn stomheid. Zacharias werd de mond gesnoerd uit ongeloof. ‘Omdat je het niet gelooft, zal je niet kunnen spreken tot de geboorte van je zoon’.

Waarom die straf?

Was het wel een straf?

Psalm 141 spreekt over het brengen van het reukwerkoffer. David uit zijn verdriet, wanhoop, teleurstelling naar God. De situatie van het volk was niet rooskleurig. En waar kan je dan het best naar toe? Naar de Heilige God van Israël! Maar dicht bij Hem, al is het maar in gedachten…, mag geen onvertogen woord vallen. En dus vraagt David om ‘een wacht voor mijn lippen’.

Zacharias bracht, toen de engel tegen hem sprak, dit offer! Hij heeft zeer waarschijnlijk dat gebed van David zachtjes uitgesproken. Zo dicht bij JHWH…, zo dicht bij de Heilige van Israël… laat er alsjeblieft geen onvertogen woord uit mijn mond komen!

Helaas gebeurde dat wel. ‘Hoe kan dat… ? Wij zijn al oud!’. Zacharias rekende buiten God om! Rekenen buiten God om is een ernstige zaak. Hier blijkt wel weer dat je op moet passen met wat je bidt! Voor je het weet komt het uit. Zacharias weet er alles van! God zet hem stil… totdat Hij zijn plan heeft uitgevoerd.

En zo kan Zacharias, de Here God nu niet (meer) voor de voeten lopen door te vroeg het grote nieuws van de komst van Jezus rond te bazuinen! Want dàt zou echt wel zijn gebeurd! Ga je zelf maar na! Zo’n boodschap houd je toch niet voor je zelf?

Maar… er gebeurt niets buiten God om! Het is nog niet Gods tijd!

Dit bericht is geplaatst in Advent. Bookmark de permalink.