Dat het definitief is… dat vind ik het moeilijkst

Dat het definitief is… dàt vind ik het moeilijkst!

Vlak voor ons vertrek naar huis, kwam ik onze ‘vakantie’buurvrouw op de parkeerplaats tegen. Zij is onze buurvrouw wanneer wij in de vakantie op het huis van onze dochter passen en voor ‘alles wat groeit en leeft’ zorgen. In de loop van de jaren hebben wij elkaar steeds beter leren kennen. Het was dan ook erg schrikken, toen wij een paar maanden voor de zomervakantie, van onze dochter hoorden dat onze ‘vakantiebuurman’ na een kort ziekbed, plotseling was overleden.

‘Gaan jullie nu al weer naar huis?’ Toen ik bevestigend knikte verontschuldigde zij zich dat we elkaar dit jaar niet echt hadden gesproken. Vanwege de vakantiedrukte op haar werk draaide ze bijna dubbele diensten en was het bij ‘zwaaien naar elkaar’ gebleven.

Na onze begroeting vroeg ik hoe het met haar ging. Ik suggereerde dat zij het ‘alleen-zijn’ wel het moeilijkste zou vinden. Maar dat betwistte ze. ‘Nee, niet het alleen zijn, daar wen ik al aardig aan. Ik heb tenslotte mijn werk nog, maar het besef dat het definitief is, dat hij niet meer thuis komt, dat ik hem niet meer zal zien en zijn stem niet meer zal horen…, dààr kan ik maar niet aan wennen.’ We praatten nog wat verder en namen toen toch afscheid. ‘Tot volgend jaar dan maar weer…’, zei ze glimlachend.

Op weg naar huis moest ik nog vaak denken aan haar opmerking over het definitief zijn van het afscheid. En zelfs nu, na al die maanden, raakt deze opmerking mij nog steeds.
Ik kom er eerlijk voor uit dat ik geen benul had en heb, hoe dat ‘definitief’ voelt. Ik probeer het me wel voor te stellen, maar kom waarschijnlijk niet eens in de buurt. Wij gingen immers weer samen terug naar ons huis?

Ik moet denken aan een vriendin die al vroeg weduwe was geworden. Het irriteerde haar dat ik mijn best deed om te begrijpen hoe zij zich moest voelen. ‘Jij komt straks thuis bij je man en kinderen, maar als ik thuis kom, is er niemand. Je doet je best om dat te begrijpen, maar ten diepste kan je het niet begrijpen. Alleen de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt hebben recht van spreken’.

Die opmerking kwam toen erg hard. Ik deed mijn best om ook dat te begrijpen. Voor de goede orde: onze vriendschap kon deze, toch wel harde reactie gelukkig goed aan.

Er schuilt echter wel een waarheid in. Je kan de ander het best begrijpen als je zelf in een soort gelijke situatie zit of hebt gezeten. Ik ervaarde dat toen één van onze kinderen een andere kant uit ging dan wij hoopten dat hij/zij zou gaan. We kregen van alle kanten goed bedoelde adviezen, juist van mensen waarvan de kinderen recht op hun doel af stevenden.
En daar wringt de schoen inderdaad. Het is gemakkelijk praten als jezelf geen problemen met je kinderen of in je huwelijk hebt en het is gemakkelijk adviezen geven als het je voor de wind gaat.

Toch hoeft het geen probleem te zijn als je geen ‘ervaringsdeskundige’ bent. Je kan altijd naast de ander staan en mee ‘lijden’. Je kan altijd luisteren, en dan bedoel ik ook echt LUISTEREN naar de ander en eerlijk zeggen dat je het niet ten diepste kan begrijpen, maar wel je best doet om het te begrijpen. Je kan altijd de tijd nemen, ook al heb je het druk, om er gewoon te zijn. Daarmee help je vaak al genoeg en kunnen verdrietige en soms harde opmerkingen ook op hun waarde worden geschat.

Natuurlijk is het voor de ander fijn als ze merken dat jij ‘aan een half woord’ genoeg hebt en dat je hen echt begrijpt. Maar het kan ook al voldoende zijn dat ze voelen dat jouw ‘hart erbij is’ en dat je heel graag in die moeilijke tijd een stukje mee wilt lopen.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.